پستها
Rabee Nz
هر صاحب فن و هنری برای رسیدن به اهدافش به کار میبرد. کسی که
شیفتهی مال است، فنونی را جهت جمعآوری و رشد سرمایه به کار میبرد و به یادگیری مهارتهاي
تجاري و سود تلاش میکند. مدیران شبکههای ماهوارهای با متنوع ساختن برنامهها و
انتخاب بهترین روشهای پرزرق و برق و نوین و تمریندادن مجریان برنامهها به مهارتهایی
که مردم را جذب برنامههایشان میکند، فنونی را به کار میگیرند. همچنین سایر
مدیران وسایل ارتباطی سمعی و بصری در تخصص مهارتهایی که در تحقق آرمانهایشان مفید
است، تلاش میکنند تا پخته و ماهر به بار آیند. جذب دلها نیز یکی از فنونی است که
اسلوب و فن خاص خودش را دارد.
به عنوان مثال، شما در مجلسی که چهل نفر در آن نشستهاند داخل میشوید و شروع به مصافحهنمودن آنها میکنید و دستتان را به طرف اولین نفر دراز میکنید و او گوشهی دستش را به سوی شما دراز میکند و با سردی میگوید: خوش آمدی خوش آمدی. شخص دومی به سخنان جنبی و غیره مشغول است که شما به طور ناگهانی به او سلام میگویید، وی نیز با سردی جواب سلام شما را گفته و بدون این که به شما نگاه کند دستش را به سویتان دراز میکند، اما سومی با موبایلش مشغول تماسگرفتن است. لذا فقط دستش را به سویتان دراز میکند، بدون این که به شما خوشآمد بگوید یا به شما توجهی بکند.
اما چهارمی، وقتی میبیند که به سویش میروید از جایش برخاسته و خودش را برای سلام آماده میکند. چون چشمش به شما میافتد، لبخند زده و از دیدارتان اظهار سرور و شادمانی میکند و با دلگرمی با شما مصافحه نموده و از شما استقبال میکند، حال این که نه شما او را میشناسید و نه او از شما شناختی دارد! وانگهی شما به سایر مردم آن مجلس سلام میگوید و در گوشهای مینشینید.
شما را به خدا! آیا احساس نمیکنید که قلبتان به سوی آن شخص متمایل گشته است؟ بله! حتماً دل به سوی او متمایل میگردد، حال آن که شما را نمیشناسد و شما اسمش را هم نمیدانید و حتی شغل و محل کارش را بلد نیستید. اما با این وجود توانست قلبت را برباید، اما نه با مال، پست، منصب و نه با نسبت و حسب؛ بلکه با مهارتهای تعامل و برخورد خودش. بنابراین، دلها با قدرت، توان، مال، رنگ، جمال، پست و وظیفه به دست نمیآیند، بلکه با چیزی کمتر و آسانتر از آن به دست میآیند، اما با این وجود کم هستند کسانی که بتوانند آن را کسب نمایند.
یاد دارم که یکی از دانشآموزانم به بیماری روانی مبتلا گردید و در واقع این بیماری نوعی افسردگی شدیدی بود. پدرش یک کارمند عالیرتبه بود چند بار به دانشکده آمد و با همدیگر ملاقات کردیم و در رابطه با علاج پسرش همکاری نمودیم، چند باری من نیز به خانهیشان که یک کاخ با شکوهی بود رفتم، مجلس پدرش چنان مملو از مهیمانان بود که در آن جایی خالی پیدا نمیشد. من از محبت مردم نسبت به این شخص و توجه آنان به او تعجب کردم.
سالها گذشت و پدرش از کار بازنشست شد، و من به دیدارش رفتم، چون وارد کاخ وی شدم و وارد میهمانخانه شدم، دیدم پنجاه صندلی و مبل در آن وجود دارد، ولی جز یک نفر که مشغول تماشای تلویزیون بود و یک خدمتگزار که چای و قهوه میآورد، کسی دیگر در آنجا نبود! اندکی با او نشستم و وقتی بیرون شدم، به یاد وضعیت او در زمان پست و مقام سابق وی افتادم و وضعیت فعلی او را بررسی کردم.
راستی چه چیزی بود که در گذشته مردم را گرد او جمع میکرد؟ چه چیزی بود که مردم از روی انس و محبت به دورش میچرخیدند؟ دریافتم که این فرد مردم را با اخلاق مهر و حسن رفتارش کسب نکرده بود، بلکه آنان را با پست و مقام و وسعت روابطش جمع کرده و به دست آورده بود. لذا وقتی پست و مقام از دست رفت، محبت نیز به همراه آن از بین رفت.
تو نیز از این دوستمان درس بگیر و با مردم با مهارتهایی رفتار کن که انسانها تو را دوست بدارند. گفتارها، لبخندها، مهرورزی و خوشرفتاریات را دوست بدارند. چشمپوشیات را از لغزشهایشان و مشارکت تو را در برابر ناملایمات و سختیهای آنان دوست داشته باشند. چنین نباشد که قلب آنها به صندلی و جیبت وابسته باشد.
کسی که برای فرزندان و همسرش سرمایه و خوردنی و نوشیدنی فراهم میکند، قطعاً قلبشان را به دست نیاورده است. کسی که با رفتار و اخلاق بد و تند برای خانوادهاش مال و سرمایه کسب میکند، هرگز دلهایشان را به دست نخواهد آورد، بلکه شکمهایشان را به دست میآورد.
از این جهت تعجب نکن وقتی جوانی را دیدی که به مشکلی مواجه گشته است در مورد آن با دوست یا امام مسجد و معلم شکایت میکند و پدرش را رها میکند؛ زیرا پدر قلبش را فتح نکرده و دیوارها را بین خود و پسرش نشکسته است، در حالی که این قلب را معلم، دوست و چه بسا دشمن کینهتوزی به دست آورده است.
یک نکته مهم:
آیا مشاهده کردهای شخصی داخل یک مجلس شلوغی میشود و به این طرف و آن طرف مینگرد تا جای خالی پیدا کند و در آنجا بنشیند. میبینی که مردم متوجه او میشوند و هرکدام او را صدا میزنند تا در کنار آنها بنشیند! چرا؟
آیا روزی جهت صرف شام دعوت شدهای در جایی که محل دعوتی به صورت میز و صندلی بوده باشد به طوری که هر شخصی غذایش را در سینی گذاشته و مردم او را صدا میزنند و به او اشاره میکنند که فلانی این جا خالی است تا بیاید و با آنان بنشیند. در حالی که شخص دیگری سینیش را با غذا برمیدارد و به این سو و آن سو مینگرد، اما کسی حاضر نیست تا او را صدا بزند یا نزد او برود تا این که پاهایش را به سمت یک میز میکشاند.
چرا مردم به شخص اولی علاقمند هستند؛ اما به دومی خیر؟ آیا احساس کردهای که دلهای مردم به سوی یک نفر متمایل است هرکجا که باشد. انگار در دستش مغناطیسی هست که مردم را با آن جذب میکند تعجب است. چگونه همگی اینها توانستند مردم را به دست آورند به راستی این یک شیوه هوشیارانهای است که این شخص میتواند به وسیلهی آن دلها را شکار نماید.
قرار...
«توانمندی ما جهت اسیرنمودن قلبهای دیگران و کسب محبت صادقانه آنها به ما بزرگی و برخورداری و استفاده از نعمتهای زندگی را میبخشد».
به عنوان مثال، شما در مجلسی که چهل نفر در آن نشستهاند داخل میشوید و شروع به مصافحهنمودن آنها میکنید و دستتان را به طرف اولین نفر دراز میکنید و او گوشهی دستش را به سوی شما دراز میکند و با سردی میگوید: خوش آمدی خوش آمدی. شخص دومی به سخنان جنبی و غیره مشغول است که شما به طور ناگهانی به او سلام میگویید، وی نیز با سردی جواب سلام شما را گفته و بدون این که به شما نگاه کند دستش را به سویتان دراز میکند، اما سومی با موبایلش مشغول تماسگرفتن است. لذا فقط دستش را به سویتان دراز میکند، بدون این که به شما خوشآمد بگوید یا به شما توجهی بکند.
اما چهارمی، وقتی میبیند که به سویش میروید از جایش برخاسته و خودش را برای سلام آماده میکند. چون چشمش به شما میافتد، لبخند زده و از دیدارتان اظهار سرور و شادمانی میکند و با دلگرمی با شما مصافحه نموده و از شما استقبال میکند، حال این که نه شما او را میشناسید و نه او از شما شناختی دارد! وانگهی شما به سایر مردم آن مجلس سلام میگوید و در گوشهای مینشینید.
شما را به خدا! آیا احساس نمیکنید که قلبتان به سوی آن شخص متمایل گشته است؟ بله! حتماً دل به سوی او متمایل میگردد، حال آن که شما را نمیشناسد و شما اسمش را هم نمیدانید و حتی شغل و محل کارش را بلد نیستید. اما با این وجود توانست قلبت را برباید، اما نه با مال، پست، منصب و نه با نسبت و حسب؛ بلکه با مهارتهای تعامل و برخورد خودش. بنابراین، دلها با قدرت، توان، مال، رنگ، جمال، پست و وظیفه به دست نمیآیند، بلکه با چیزی کمتر و آسانتر از آن به دست میآیند، اما با این وجود کم هستند کسانی که بتوانند آن را کسب نمایند.
یاد دارم که یکی از دانشآموزانم به بیماری روانی مبتلا گردید و در واقع این بیماری نوعی افسردگی شدیدی بود. پدرش یک کارمند عالیرتبه بود چند بار به دانشکده آمد و با همدیگر ملاقات کردیم و در رابطه با علاج پسرش همکاری نمودیم، چند باری من نیز به خانهیشان که یک کاخ با شکوهی بود رفتم، مجلس پدرش چنان مملو از مهیمانان بود که در آن جایی خالی پیدا نمیشد. من از محبت مردم نسبت به این شخص و توجه آنان به او تعجب کردم.
سالها گذشت و پدرش از کار بازنشست شد، و من به دیدارش رفتم، چون وارد کاخ وی شدم و وارد میهمانخانه شدم، دیدم پنجاه صندلی و مبل در آن وجود دارد، ولی جز یک نفر که مشغول تماشای تلویزیون بود و یک خدمتگزار که چای و قهوه میآورد، کسی دیگر در آنجا نبود! اندکی با او نشستم و وقتی بیرون شدم، به یاد وضعیت او در زمان پست و مقام سابق وی افتادم و وضعیت فعلی او را بررسی کردم.
راستی چه چیزی بود که در گذشته مردم را گرد او جمع میکرد؟ چه چیزی بود که مردم از روی انس و محبت به دورش میچرخیدند؟ دریافتم که این فرد مردم را با اخلاق مهر و حسن رفتارش کسب نکرده بود، بلکه آنان را با پست و مقام و وسعت روابطش جمع کرده و به دست آورده بود. لذا وقتی پست و مقام از دست رفت، محبت نیز به همراه آن از بین رفت.
تو نیز از این دوستمان درس بگیر و با مردم با مهارتهایی رفتار کن که انسانها تو را دوست بدارند. گفتارها، لبخندها، مهرورزی و خوشرفتاریات را دوست بدارند. چشمپوشیات را از لغزشهایشان و مشارکت تو را در برابر ناملایمات و سختیهای آنان دوست داشته باشند. چنین نباشد که قلب آنها به صندلی و جیبت وابسته باشد.
کسی که برای فرزندان و همسرش سرمایه و خوردنی و نوشیدنی فراهم میکند، قطعاً قلبشان را به دست نیاورده است. کسی که با رفتار و اخلاق بد و تند برای خانوادهاش مال و سرمایه کسب میکند، هرگز دلهایشان را به دست نخواهد آورد، بلکه شکمهایشان را به دست میآورد.
از این جهت تعجب نکن وقتی جوانی را دیدی که به مشکلی مواجه گشته است در مورد آن با دوست یا امام مسجد و معلم شکایت میکند و پدرش را رها میکند؛ زیرا پدر قلبش را فتح نکرده و دیوارها را بین خود و پسرش نشکسته است، در حالی که این قلب را معلم، دوست و چه بسا دشمن کینهتوزی به دست آورده است.
یک نکته مهم:
آیا مشاهده کردهای شخصی داخل یک مجلس شلوغی میشود و به این طرف و آن طرف مینگرد تا جای خالی پیدا کند و در آنجا بنشیند. میبینی که مردم متوجه او میشوند و هرکدام او را صدا میزنند تا در کنار آنها بنشیند! چرا؟
آیا روزی جهت صرف شام دعوت شدهای در جایی که محل دعوتی به صورت میز و صندلی بوده باشد به طوری که هر شخصی غذایش را در سینی گذاشته و مردم او را صدا میزنند و به او اشاره میکنند که فلانی این جا خالی است تا بیاید و با آنان بنشیند. در حالی که شخص دیگری سینیش را با غذا برمیدارد و به این سو و آن سو مینگرد، اما کسی حاضر نیست تا او را صدا بزند یا نزد او برود تا این که پاهایش را به سمت یک میز میکشاند.
چرا مردم به شخص اولی علاقمند هستند؛ اما به دومی خیر؟ آیا احساس کردهای که دلهای مردم به سوی یک نفر متمایل است هرکجا که باشد. انگار در دستش مغناطیسی هست که مردم را با آن جذب میکند تعجب است. چگونه همگی اینها توانستند مردم را به دست آورند به راستی این یک شیوه هوشیارانهای است که این شخص میتواند به وسیلهی آن دلها را شکار نماید.
قرار...
«توانمندی ما جهت اسیرنمودن قلبهای دیگران و کسب محبت صادقانه آنها به ما بزرگی و برخورداری و استفاده از نعمتهای زندگی را میبخشد».
![پيامبر اکرم – صلي الله عليه و سلم – 13 سال تمام در مکه در جسدهاي بيروح و کالبدهاي خموش و تار بت تراشان مشرک نفس توحيد و ايمان و اخلاق و خداشناسي و يکتاپرستي دميد. پس از اينکه مؤمنان بدان درجه از تعالي رسيدند که بتوانند از براي خداوند يکتا جان و مال و شهر و ديار و خانه و کاشانه خود را رها کرده، با توکل بر ذات پاک يکتا سوار بر ريگزارهاي سوزان گرسنه و تشنه از زير تيغ جلادان خون آشام بسوي شهري مجهول و مسيري تار فرار کنند، و در عبادت و بندگي مثالي از وارستگي گردند، در ماه شعبان سال دوم پس از هجرت، روزه ماه مبارک رمضان از جانب حق متعال بر مسلمانان فرض شد.
مدرسه اي در جهاد با نفس و خودسازي، و سکوي پرتابي سريع بسوي خداوند ذي الجلال..
از آنجا که سرور رسولان و خاتم پيامبران بيش از هر بشري از ارزش و جايگاه رمضان آگاه بود، با فروغ هلال ماه رجب، - يعني درست دو ماه قبل از رمضان – دست نيايش و زاري بسوي پروردگار يکتا دراز کرده، اشک تمنا و بندگي برگونههاي مبارک جاري ميشد و از اعماق قلب دعا ميکرد: اللهم بارک لنا في رجب و شعبان، و بلغنا رمضان
آري
پيامبر حق و رسول هدايت و شيفته ديدار پروردگار از ذات پاک يکتا طول عمري ميخواهد تا لطافت و جمال وجلال رمضان را به آغوش کشد، و در فضاي ملکوتي رمضان بيش از پيش به خدايش نزديک، و در نزد او عزيزتر شود.
رمضان آمده تا ما را آلايش دهد و از پستيها و زشتيهاي اخلاقي و عادات زننده، و رفتار و گفتار سوء پاک ساخته بسوي پرهيزکاري و تقوا سوق دهد.
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ» ﴿البقرة: ١٨٣﴾
{اى اهل ايمان! روزه بر شما واجب شد چنان كه بر امّتهاى گذشته واجب شده بود، باشد كه پرهيزكار شويد}
رمضان بر خلاف آنچه بسياري از مردمان درک نميکنند ماه استراحت دستگاه گوارش است. ماهي که با تنظيم سيستم گوارشي روح و روان انسان را تعالي ميبخشد.
رمضان با عهد و پيمانهايي با خود و يا با گذاشتن سنگ بناي برخي برنامههاي سازنده تحقق مييابد.
برنامههايي براي تلاوت و زيستن با قرآن. در رحاب قرآن خود و خداي خود را شناختن. برنامههاي براي دعا و ذکر و نيايش و راز و نياز با پروردگار خالق، برنامههاي براي شناختن پيامبر و پيک بيمثال آسمان؛ حضرت رسول خاتم محمد مصطفي – صلي الله عليه و سلم -. برنامههايي براي دعوت و گوشزد کردن ديگران به روش و مرام درست زندگي و بازداشتن فرد و ديگران از بديها و تشويق به کارها و گفتارهاي نيک. برنامههايي براي رسيدن به بيبضاعتان و تنگ دستان.
چه اين سيماي واقعي مؤمنان است:
«. كُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّـهِ وَلَوْ آمَنَ أَهْلُ الْكِتَابِ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُم مِّنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَأَكْثَرُهُمُ الْفَاسِقُونَ ﴿آل عمران: ١١٠﴾».
{شما بهترين امتي هستيد که [براي اصلاح جوامع انساني] پديدار شده ايد، به کار شايسته و پسنديده فرمان مي دهيد و از کار ناپسند و زشت بازمي داريد، و [از روي تحقيق، معرفت، صدق و اخلاص] به خدا ايمان مي آوريد. و اگر اهل کتاب ايمان مي آوردند قطعاً براي آنان بهتر بود؛ برخي از آنان مؤمن [به قرآن و پيامبرند] و بيشترشان فاسقند.}.
تصميم جدي در دست کشيدن از همه گناهان و زشتيها وعادتهاي بد و توبه و بازگشت بسوي پروردگار يکتا:
«...وَتُوبُوا إِلَى اللَّـهِ جَمِيعًا أَيُّهَ الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ﴿النور/٣١﴾»
{اى مؤمنان، همگان به درگاه خدا توبه كنيد، باشد كه رستگار گرديد}.
رمضان در راه است و ما در شوق ديدار آن لحظه شمار..
در مدرسه رمضان مؤمن چگونگي شکر نعمت و سپاس پروردگار بر فضل و کرمش را ميآموزد. در مکتب رمضان مؤمن سعي ميکند از صفتهاي بيمنتهاي کمال الهي بويي ببرد. سخاوت و گذشت و ايثار و شفقت بر زير دستان ميآموزد. معنا و مفهوم بندگي را دريافته از عبادت الهي لذت ميبرد. صفتهاي فرعونيگري و خودخواهي، و نفسپرستي و خود ستايي در او ضعيف ميگردند.
و او خود را براي ساختار جديد و انساني بکلي تغيير يافته آماده ميسازد. تا با نيروي برگرفته از رمضان سالي ديگر را با روحيه خوشبختي، و تلاش و همتي سازنده شروع کند.
اللهم بارک لنا في رجب و شعبان، و بلغنا رمضان..](https://fbcdn-sphotos-a.akamaihd.net/hphotos-ak-ash4/s480x480/484469_322197857871529_1243383841_n.jpg)
